Ο Άλβιν Λέβινσον έτριψε τα μάτια του και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Το ξυπνητήρι βούιζε μονότονα και πιεστικά και τον ειδοποιούσε πως ήταν ώρα να ετοιμαστεί για τη βάρδια του. Δεν ήταν παρά ένας από τους τρείς πλοηγούς-πιλότους που είχε το «Σάντα Μαρία» από το ξεκίνημα του ταξιδιού τους. Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη του πλαϊνού τοίχου, κι έκανε πέρα ένα τσουλούφι από τα μαλλιά του που έπεφταν μπροστά στο μέτωπό του. Κλείνοντας την πόρτα του θαλάμου πίσω του, ακολούθησε το στενό διάδρομο με κατεύθυνση τους ανελκυστήρες. Εκεί φτάνοντας, πάτησε το κουμπί για το 3ο επίπεδο που βρισκόταν το κεντρικό εστιατόριο του πλοίου. Πήρε το πρωινό του και κατόπιν έφυγε γοργά για το πιλοτήριο που βρισκόταν στο υψηλότερο επίπεδο των ασανσέρ.

Μπήκε στο πιλοτήριο, που ταυτόχρονα είναι και η κεντρική αίθουσα του πλοίου, είναι η αίθουσα διακυβέρνησης του Σάντα Μαρία με κονσόλες και θέσεις για τον πλοηγό, τον υπεύθυνο επικοινωνιών, τον τεχνικό σύμβουλο και στο κέντρο η μεγαλύτερη κονσόλα, στρογγυλή και πολύ-επίπεδη, με τη δεσπόζουσα θέση του ίδιου του κυβερνήτη.
Μόλις τον είδε ο Μπομπ Άσλερ, ο άλλος πλοηγός του είπε:
«Όλα ήσυχα Άλβιν, χωρίς απρόοπτα. Έλεγξε μόνο όποτε μπορέσεις το ημερολόγιο και συμπλήρωσέ το στο τέλος της βάρδιας σου. Θα σε αντικαταστήσει ο Τιμ. Τα λέμε!» Του παρέδωσε κάτι έγγραφα, σηκώθηκε από τη θέση του και με ένα χαμόγελο τον χαιρέτησε κι έφυγε από το πόστο του.

Το ημερολόγιο πτήσης, όπως παρατήρησε ο Άλβιν, περιείχε λίγες γραμμές που ανέφεραν τις συντεταγμένες τους στο χάρτη, το προσπέρασμα που έκαναν στο Δία και την πορεία του σκάφους που θα ακολουθούσε μέχρι να φτάσουν στους εξωτερικούς δακτυλίους του Κρόνου.
Όλοι οι φωτεινοί δείκτες στην οθόνη του ήταν σε κανονικά επίπεδα. Το γαλαξιακό σόναρ έδειχνε στην μια του άκρη μια φωτεινή μάζα που αναβόσβυνε σταθερά και σύγκλινε προς το κέντρο με αργούς ρυθμούς. Ήταν ο πλανήτης Κρόνος που πλησίαζαν και σε λίγο θα προσπερνούσαν. Για την ακρίβεια θα πέρναγαν ξυστά από τους δακτυλίους του, χωρίς αυτό να επιδράσει στην πορεία του σκάφους.

«Κυβερνήτα σταθερή πορεία για τον Κρόνο» αναφώνησε ο Άλβιν στον κυβερνήτη του Κρις Άντερσον και μεταβίβασε τις νέες συντεταγμένες στην κονσόλα του κυβερνήτη.
«Ναι!» του απάντησε ο κυβερνήτης συμπληρώνοντας «Άλβιν, ειδοποίησέ με μόλις πλησιάσουμε αρκετά τους εξωτερικούς δακτυλίους, δεν θέλω με τίποτα να χάσω το μοναδικό αυτό θέαμα!».
«Και βέβαια κυβερνήτα!» του είπε ο Άλβιν, «Μια φορά στη ζωή μας θα τους παρατηρήσουμε από τόσο κοντά. Κι εγώ δεν θα ήθελα με τίποτα να τους χάσουμε!» κι έκατσε αναπαυτικά στη θέση του απορροφημένος από τις μετρήσεις του…
 

2
Ο Α του Κενταύρου είναι ο τελικός τους προορισμός κι απείχε από τη Γη 4,37 έτη φωτός. Μια διόλου ευκαταφρόνητη απόσταση ακόμα και για το πιο γρήγορο διαστημόπλοιο που έχει κατασκευαστεί στη Γη.
Είναι η μεγάλη πρόκληση του ανθρώπινου γένους.
Η ιερή υπόσχεση για ένα νέο, καλύτερο, ίσως, Αύριο…

«Να φτάσει εκεί που δεν έχει πάει άλλος κανείς. Να γνωρίσει νέους κόσμους και πολιτισμούς. Να μάθει και να διδαχτεί νέες υψηλές τεχνολογίες, να συναντήσει νέους πολιτισμούς…».
Λόγια σοφά και σημαδιακά που γαλούχησαν για δεκαετίες ολόκληρες γενιές και γενιές ανθρώπων, από τον αείμνηστο Gene Roddenberry στη τηλεοπτική σειρά Star Trek.

Μα πάνω απ’ όλα ν’ ανακαλύψει έναν νέο κόσμο, έναν νέο πλανήτη για να μπορέσει να τον κατοικήσει και να συνεχίσει την διαιώνιση του είδους.

Ο κυβερνήτης του σκάφους, ο Κρις Άντερσον ήταν ένας από τους καλύτερους απόφοιτους της τάξης του, στη σχολή Αεροδιαστημικής της Φλόριντα της χρονιάς του 2095. Έξυπνος, ολιγαρκής, πάντα σε ετοιμότητα να βρίσκει λύσεις ακόμα και στις πιο απρόοπτες και δύσκολες καταστάσεις. Με δυο λόγια, ένας τετραπέρατος άνθρωπος, με πεντακάθαρη σκέψη, τετράγωνη λογική κι αρκετές δόσεις χιούμορ και φαντασίας.
Η διακυβέρνηση ενός τέτοιου σκάφους, με τέτοια σημαντική αποστολή στους ώμους του και η ευθύνη εκατοντάδων ανθρώπινων υπάρξεων, ήταν το πρωταρχικό και κύριο μέλημα του.
Απώτερος σκοπός του η διατήρηση εσωτερικής ισορροπίας, ασφάλειας και σωστής λειτουργίας του σκάφους. Ήξερε, βέβαια, ότι σαν έφταναν στον τελικό προορισμό τους, ίσως δεν θα ζούσε ο ίδιος και οι συνταξιδιώτες του, αλλά μόνο οι απόγονοί τους κι όσοι είχαν επιλέξει την κρυογονική ψύξη σε ειδικούς θαλάμους για τη διάρκεια του ταξιδιού, κι αυτό ήταν κάτι που τον γέμιζε με πίκρα και κρυφή στενοχώρια.
Ήθελε όσο κανείς άλλος να μπορούσε να δει το νέο κόσμο που θα ξανοιγόταν μπροστά τους. Με όλη τη δύναμη της ψυχής του, να ήταν κι εκείνος, ένας από τους τυχερούς που θα αντίκρυζαν σαν ξυπνούσαν τους αστραφτερούς ήλιους του Α του Κενταύρου και τα πλανητικά συστήματα που έκαναν αιώνια κύκλους ολόγυρά τους.
Μα φάνταζε αναπόφευκτο να μην προλάβει να τα δει όλα αυτά. Το προσδόκιμο της ανθρώπινης ζωής είχε κι αυτό τα όριά του.
Το μόνο που τον παρηγορούσε, ήταν ότι άνοιγε ένα νέο δρόμο, αυτός και όλοι όσοι συνταξίδευαν μαζί με αυτό το καταπληκτικό σκάφος, για τις επόμενες γενιές των εξερευνητών που θα ακολουθούσαν και θα συνέχιζαν την αποστολή τους.
Κι εκείνοι με τη σειρά τους θ’ άνοιγαν νέους ορίζοντες για τους επόμενους και πάει λέγοντας…
 

3
Ο Γιαν Στράους ήταν ένας από τους νέους, ταλαντούχους και πολλά υποσχόμενους επιστήμονες στον τομέα της Αστροφυσικής και Προώθησης στο Διάστημα.
Η τελευταία του ακαδημαϊκή εργασία με θέμα την φωτονική αεριώθηση που βασιζόταν στη χρήση των λέιζερ αντί των συμβατικών καυσίμων που χρησιμοποιούνταν έως τώρα στα διαστημόπλοια.
Οι φωτεινές δέσμες των λέιζερ μπορούσαν τελικά να προκαλέσουν την απαραίτητη ώθηση στα διαστημόπλοια ώστε αυτά να καλύπτουν τις τεράστιες αποστάσεις των αστεριών με αστρονομικές ταχύτητες.
Οι φωτονικοί κινητήρες βασίζονταν στην εκπομπή ενός κύματος φωτονίων με σκοπό να εκμεταλλεύονται την ώση που αναπτυσσόταν από την αντίδραση. Η ώση αυτή καθ’αυτή γινόταν μια πάρα πολύ υπολογίσιμη δύναμη εξαιτίας της υψηλής ταχύτητας με την οποία τα εκπεμπόμενα φωτόνια μπορούσαν να κινηθούν στο κενό.
Έτσι λοιπόν ο τύπος αυτού του φωτονικού υπέρ-κινητήρα εξασφάλιζε τη λειτουργία του για απεριόριστο χρονικό διάστημα και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σε διαστημόπλοια στο κενό του διαστήματος όπου δεν υπήρχαν οι παραγόμενες τριβές του ατμοσφαιρικού αέρα.
Η εφαρμογή των φωτονικών κινητήρων στα διαστημόπλοια της Γης, είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.
Αυτός ήταν κι ο λόγος που το συγκεκριμένο ταξίδι γινόταν πραγματικότητα.
Απέμεναν βέβαια μερικές μικρές λεπτομέρειες να επιλυθούν ακόμη, όπως πχ. η ποσότητα της εκλυόμενης ραδιενέργειας και πως θα περιοριζόταν χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των ταξιδιωτών σε ένα διαστημόπλοιο, αλλά τελικά έλπιζαν πως σύντομα θα επιλύσουν και το πρόβλημα αυτό.

Ο Voyager 1 που είχε εκτοξευθεί στις 5 Σεπτεμβρίου του 1977, με την τελική ταχύτητα που ανέπτυσσε βγαίνοντας από το ηλιακό σύστημα, αυτή δηλαδή των 17 χλμ. το δευτερόλεπτο θα ήθελε περίπου 72.000 χρόνια για να φτάσει στον Α του Κενταύρου, διανύοντας περίπου 61200 χιλιόμετρα την ώρα.
Συγκριτικά θα απαιτούσε κατά μέσο όρο 1029 ανθρώπινες γενιές να γεννηθούν, να ζήσουν και να πεθάνουν σ’ ένα διαστημόπλοιο μέχρι να φτάσει η ώρα που η τελική γενιά η 1030ή να προσεγγίσει στον τελικό προορισμό τους, που είναι ο Α του Κενταύρου.
Κάτι που με αυτές τις οδυνηρά αργές ταχύτητες έκαναν την κατάσταση απελπιστική έως εντελώς απογοητευτική και απραγματοποίητη, για ένα τόσο μεγαλεπήβολο ταξίδι στο διάστημα. Αυτά έως το 2090.
Λίγα χρόνια μετά, εμφανίζεται ο ιδιοφυής Γιαν Στράους, που παρουσιάζει αυτή την απρόσμενη λύση στο μεγάλο πρόβλημα. Τους φωτονικούς κινητήρες προώθησης…
Έτσι δεν θα απαιτούνταν πλέον 1000 και περισσότερες γενιές ανθρώπων για την πραγματοποίηση του ταξιδιού αυτού, αλλά μονάχα δύο γενιές, κι η δεύτερη γενιά να είναι αυτό που λέμε η «τυχερή» γενιά, αυτή που θα μεγάλωνε και θα έβλεπε τον αστερισμό του Α του Κενταύρου μαζί με εκείνους που θα ξύπναγαν από την κρυογονική νάρκη τους όλα αυτά τα χρόνια…
 

4
Ο Άλφα του Κενταύρου ή Ρίγκελ είναι ένα τριπλό αστρικό σύστημα. Αποτελείται από τον Α και τον Β του Κενταύρου που από τη Γη φαίνονται σαν ένας αστέρας και αρκετά μακρύτερα απ’ αυτούς τους δύο βρίσκεται κι ο C του Κενταύρου.
Μέχρι τώρα έχει εντοπιστεί ένας πλανήτης να περιστρέφεται γύρω από τον Β του Κενταύρου και πήρε την ονομασία Εγγύτατος Κενταύρου Β ή Proxima Centauri B.

Οι τελευταίες φασματικές μετρήσεις που έχουν γίνει για τον πλανήτη αυτόν, τον παρουσιάζουν σαν ένα βραχώδη και άνυδρο πλανήτη που μαστίζεται, κατά καιρούς, από πολλούς και ισχυρούς ηλιακούς ανέμους, με θερμοκρασίες επιφάνειας, ορισμένες φορές, να υπερβαίνουν τους 3500 βαθμούς Κελσίου. Το δε υπέδαφός του είναι πλούσιο σε μέταλλα και συμπληρώνει μια πλήρη περιστροφή γύρω από το άστρο του σε 11,2 ημέρες.

Προς τα εκεί ταξιδεύει και το «Σάντα Μαρία» με την ελπίδα να βρει κι άλλους πλανήτες κατηγορίας Μ, να περιστρέφονται γύρω από αυτά τα άστρα, με φιλικότερες παραμέτρους για τον άνθρωπο και τη ζωή, στα φιλόξενα ηλιακά συστήματα του Α και του Β Κενταύρου.

Έτσι λοιπόν, με τις πιο αισιόδοξες και ελπιδοφόρες προοπτικές το ταξίδι για τον Α του Κενταύρου είχε μόλις αρχίσει…
 

5
Η πρώτη γενιά
Η πρώτη γενιά ανθρώπων στο «Σάντα Μαρία» ήταν αυτή που το είχε επανδρώσει από τη Γη και που είχε ξεκινήσει το μεγαλόπνοο ταξίδι τους, συνοδεύοντάς το ως τα άκρα του ηλιακού μας συστήματος και ακόμα παραπέρα. Η πρώτη γενιά που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στη Γη, αλλά συνέχιζε τη ζωή της στο «Σάντα Μαρία».

Κανείς τους δεν θα ξεχάσει τη στιγμή που γεννήθηκε το πρώτο μωρό στο διάστημα, κι ήταν μάλιστα αγόρι. Η νονά του παιδιού, ήταν και η αρχίατρος του πλοίου, η Σούζαν Ολντριτς, που για τη συγκεκριμένη περίπτωση έκανε και χρέη μαίας.
Η Σούζαν Ολντριτς, η επικεφαλής γιατρός της αποστολής ήταν πάνω από ικανοποιημένη με την μέχρι τώρα πορεία της υγείας των μελών του πλοίου. Πέρα από μερικά στραμπουλήγματα, ή μικρά κατάγματα, δεν είχαν παρουσιαστεί άλλες πιο σοβαρές επιπλοκές στην υγεία των αστροναυτών.

Βέβαια κι ο θάνατος είχε κι αυτός το δικό του μερτικό. Ήταν το τερματικό στάδιο της ζωής στο πλοίο και η διαδικασία της εκτόξευσης της σωρού έξω από το «Σάντα Μαρία» στο αχανές σκοτεινό διάστημα έπαιρνε μόνο λίγα λεπτά της ώρας… και η ζωή συνεχιζόταν.

Πέρασαν λοιπόν τα πρώτα χρόνια στο πλοίο «Σάντα Μαρία».
Αρχικά χωρίς πολλές σκοτούρες και με μια καθημερινότητα που άγγιζε πολλές φορές τα όρια της βαρεμάρας. Κι όμως όλα πήγαιναν μια χαρά ή σχεδόν καλά, αν δεν συνέβαινε εκείνο το μικρό περιστατικό που έμελλε ν’ αλλάξει τον τρόπο που έβλεπαν την προσέγγισή τους στον Α του Κενταύρου…

Μόλις είχαν γιορτάσει άλλη μια επέτειο από την φυγή της «Σάντα Μαρία» από τη Γη.
Το διαστημόπλοιο είχε ξεπεράσει προ πολλού τα όρια του ηλιακού συστήματος κι είχε μπει στις αχαρτογράφητες περιοχές του γαλαξία με κατεύθυνση το σύστημα του Α του Κενταύρου.
Ο Μπομπ Άσλερ μόλις είχε αντικαταστήσει τον Άλβιν στην κονσόλα πλοήγησης του «Σάντα Μαρία» όταν ένα κόκκινο λαμπάκι άρχισε να αναβοσβήνει στην οθόνη, σε απόσταση 200 χλμ. από το σκάφος. Ο Μπομπ αμέσως ανέφερε το στίγμα του αντικειμένου στον πλοίαρχο Άντερσον και πρόβαλε σε μεγέθυνση, όσο γινόταν, στην κεντρική οθόνη του πλοίου το αντικείμενο.
Ήταν ένα σφαιρικό μεταλλικό αντικείμενο με διάμετρο 5 μέτρων και περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό του, εκπέμποντας μια θολή κίτρινη και μωβ ακτινοβολία προς όλες τις κατευθύνσεις κατά τακτά χρονικά διαστήματα, σαν τον κυματισμό που κάνει μια πέτρα πέφτοντας στα νερά μιας γαλήνιας λίμνης…
Ένας ανιχνευτής ρομπότ το πλησίασε να του ρίξει μια ματιά από κοντά και να το εξετάσει όσο γινόταν. Με την πρώτη ματιά δεν ήταν καν ανθρώπινη κατασκευή, το υλικό κατασκευής του άγνωστο και ο σκοπός λειτουργίας του ανεπιβεβαίωτος προς το παρόν. Η ακτινοβολία που εξέπεμπε δεν ήταν επικίνδυνη αλλά και δεν αντιδρούσε σε κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Η επιφάνειά του σφαιρικού αντικειμένου καλυπτόταν από αραιά σωματίδια διαστρικής σκόνης και ήταν αδιαπέραστη ακόμα και σε ακτίνες λέιζερ. Το μόνο συμπέρασμα που μπορούσαν να βγάλουν ήταν ότι επρόκειτο για κάποιο διαστημικό φάρο που ίσως να ήθελε να προειδοποιήσει για κάτι που υπήρχε στην περιοχή ή ακόμη ήταν δυνατόν να έστελνε πληροφορίες της δικιάς τους παρουσίας σε κάποιους άλλους ή να ήταν ένας μηχανισμός που βρισκόταν σε αδράνεια για κάμποσο καιρό… τα σενάρια πολλά και διάφορα, μα τίποτα το πραγματικό.

Τελικά, σημείωσαν τις συντεταγμένες του και συνέχισαν το ταξίδι τους χωρίς ν’ ανησυχούν ιδιαίτερα, μια και η σφαίρα δεν έδειχνε να έχει εχθρικές διαθέσεις. Στη συνέχεια του ταξιδιού τους συνάντησαν αρκετές φορές τέτοιου είδους σφαιρικά αντικείμενα με την ίδια αντίδραση στους ανιχνευτές τους.

Κάποια στιγμή είχαν γίνει τόσο ρουτίνα αυτοί οι διαστημικοί φάροι που τους προσπερνούσαν χωρίς καν να τους δίνουν πλέον καμμιά ιδιαίτερη σημασία.
Εκτός από εκείνον τον έναν που συνάντησαν τελευταία και είχε διαφορετικό φωτισμό από τους άλλους, μια πρασινωπή ανταύγεια έβγαινε από την επιφάνειά του και δεν περιστρεφόταν γύρω από τον εαυτό, αλλά παρέμενε σταθερός κι ακίνητος. Στον ένα πόλο του είχε ένα τετραγωνικό άνοιγμα ένα μέτρο επί ένα. Έστειλαν τον ανιχνευτή να πλησιάσει το άνοιγμα κι εκείνο κατάφερε να εισχωρήσει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια στο εσωτερικό του φάρου. Κ εκεί όλα άλλαξαν… σαν να σταμάτησε ο χρόνος να κυλά και στην μεγάλη οθόνη του σκάφους εμφανίστηκε μέσα από λευκά σύννεφα ένας γαλάζιος πλανήτης παρόμοιος με τη Γη, μόνο οι ήπειροι που διακρίνονταν είχαν διαφορετικά σχήματα από αυτούς της Γης και οι θάλασσες του ήταν πράσινες στα βόρεια και κόκκινες στα νότια. Η ατμόσφαιρα του είχε το γαλάζιο της γήινης…

Μετά από λίγο όλα σκοτείνιασαν… Όταν επανήλθε ο φωτισμός στο πλοίο, είδαν ότι ο ανιχνευτής τους είχε χαθεί μαζί με τον φάρο με την πράσινη ανταύγεια. Στη θέση του δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από το κενό του διαστήματος.
Ότι είδαν είχε καταγραφεί στις τράπεζες μνήμης της «Σάντα Μαρία» κι έτσι το εξέτασαν χιλιάδες φορές. Άραγε ποιος πλανήτης ήταν αυτός που απεικονιζόταν και που βρισκόταν;
Έμοιαζε κατοικήσιμος, μια κι έδειχνε να είχε ατμόσφαιρα, ωκεανούς και στεριές.
Αλλά πόσο μακριά βρισκόταν και προς ποια κατεύθυνση;
Μόνο ο Α του Κενταύρου ήταν το πλησιέστερο προς αυτούς ηλιακό σύστημα και πιθανότατα εκεί να βρισκόταν αυτό που έβλεπαν, αλλά το γιατί και το πως παρέμεναν ερωτήματα αναπάντητα προς το παρόν.
Ίσως όλα αυτά να ήταν σημάδι ότι πήγαιναν προς τη σωστή κατεύθυνση. Ίσως…
Ο χρόνος θα το έδειχνε…
 

6
Η νεότερη γενιά
Η ρουτίνα πάνω στο «Σάντα Μαρία» πολλές φορές γινόταν ανυπόφορη κι αποζητούσαν τρόπους κι αφορμές να την ξεπεράσουν. Πολλοί αστροναύτες δημιουργούσαν δεσμούς, παντρεύονταν κι έκαναν απογόνους. Ο θεσμός της οικογένειας παρέμενε πάντα ισχυρός και θεμελιώδης.
Η μάθηση και γενικά η εκπαίδευση των νέων βλασταριών της επόμενης γενιάς ακολουθούσε τους προκαθορισμένους κανόνες όπως εκείνοι είχαν οριστεί από τη Γη. Πρώτη επαφή στη γνώση από τη προσχολική ηλικία, μετά βασικές γνώσεις στο δημοτικό, γενικές γνώσεις στο γυμνάσιο και ξεκίνημα ειδικών μαθημάτων στο κολέγιο. Μετά, ανώτατη εκπαίδευση και ειδίκευση σε τομείς που κάθε νέος άποικος είχε κλίση.
Έτσι ώστε πολλές εργασίες, ειδικά οι χειρωνακτικές, γινόντουσαν από ρομπότ υψηλού επιπέδου απαλλάσσοντας τους ανθρώπους από απλές καθημερινές εργασίες καθαριότητας χώρων, συντήρησης, μικρό-επισκευών, συγκέντρωσης και ταξινόμησης αντικειμένων καθώς ακόμη και φύλαξης χώρων από βανδαλισμούς.
Ναι, πάντα υπήρχε και μια μικρή ομάδα αποίκων που για δικούς της λόγους δεν συμμεριζόταν τις γενικές κατευθύνσεις και οδηγίες συμπεριφοράς.

Τα χρόνια πέρασαν και τη παλιά, αρχική γενιά των αστροναυτών του «Σάντα Μαρία», διαδέχτηκε η νέα, ελπιδοφόρα και καθοριστική γενιά που έμελλε να παίξει σημαντικό ρόλο στη συνέχεια του ταξιδιού αυτού. Εξάλλου αυτή η γενιά ήταν η διαστημική γενιά, που δεν είχε πατρίδα την Γη, αλλά το ίδιο το διάστημα, μια και όλα τα μέλη της είχαν γεννηθεί στο «Σάντα Μαρία» στη διάρκεια του πολυετούς ταξιδιού από τη Γη για τον Α του Κενταύρου.
Μεγάλωσαν και σπούδασαν μέσα στο διαστημόπλοιο, που το ένοιωθαν σα το σπίτι τους.
Τη Γη την πρωτογνώρισαν από βίντεο και φωτογραφίες των γονέων τους. Εξάλλου η ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του πλοίου ήταν καλά εφοδιασμένη με πλούσιο μορφωτικό και διδακτικό υλικό για τη Γη και την ιστορία της.
Ο νέος κυβερνήτης του πλοίου, ο Ελτον Άντερσον, γιός του Κρις Άντερσον και της Μέλανι Κάρτερ, είχε καταλάβει την θέση αυτή με την αξία και τη μαχητικότητά του, αν και το όνομά του βοήθησε κι αυτό λιγάκι στην επιλογή του ως κυβερνήτης.

Η γενιά του ήταν αυτή που θα έβλεπε τον Α του Κενταύρου και θα έψαχνε για έναν κατοικήσιμο πλανήτη στο ηλιακό του σύστημα.

Πλησιάζοντας στις παρυφές του νέου ηλιακού συστήματος, συνάντησαν για άλλη μια φορά κι ίσως για τελευταία, τους οικείους πλέον σε αυτούς, φάρους του διαστήματος, που είχαν ήδη συναντήσει αρκετές φορές στο παρελθόν…
 

7
Η συνάντηση
Μόνο που αυτή τη φορά δίπλα στον τελευταίο φάρο βρισκόταν κι ένα διαστημόπλοιο, κάτι που δεν είχαν συναντήσει ως τα τώρα και δεν μπορούσαν να το αναγνωρίσουν.
Δεν φάνηκε να έχει εχθρικές διαθέσεις, ούτε ανεβασμένες τις ασπίδες του για να προφυλαχθεί αν το «Σάντα Μαρία» άνοιγε πυρ.

Αυτό που εμφανίστηκε κατόπιν στην κεντρική οθόνη του «Σάντα Μαρία» ήταν ένα πλάσμα εξωγήινο, που έμοιαζε στον άνθρωπο αλλά ήταν χωρίς καθόλου μαλλιά, και τα μάτια του μεγάλα και στρογγυλά, κοίταζαν με περιέργεια κι εξυπνάδα από την οθόνη.
Το στόμα του εξωγήινου πλάσματος άρχισε να κινείται και οι λέξεις που πρόφερε δεν είχαν κανένα νόημα, στην αρχή. Ήταν άναρθρες συλλαβές, περίεργες, που λες και προσπαθούσαν η μια μετά την άλλη να γίνουν πιο εύηχες και να πλησιάζουν την τονικότητα της ανθρώπινης ομιλίας και χροιάς. Ύστερα από λίγο διάστημα, συλλαβή προς συλλαβή, λέξη προς λέξη, όλα όσα έλεγε, άρχισαν να έχουν νόημα και να πλησιάζουν στην γλώσσα που γνώριζαν οι περισσότεροι άνθρωποι, την Αγγλική.

Ο εξωγήινος, με τα πελώρια εξεταστικά μάτια άρχισε να μιλά στη γλώσσα τους αβίαστα και σταθερά. Και το μήνυμα που μετέφερε στους ανθρώπους ήταν το ακόλουθο:

«Άνθρωποι της Γης, καλώς ήρθατε στο ηλιακό μας σύστημα. Είναι αξιέπαινη η προσπάθεια σας να φύγετε από τον πατρικό σας πλανήτη και να φτάσετε έως εδώ. Παρακολουθούμε με πολλά μέσα την πρόοδο σας ανά τους αιώνες και έχουμε να πούμε ότι είσαστε μια φυλή άξια να ταξιδεύει στο διάστημα.
Πέρα από τις μη λογικές τοπικές πολεμικές συρράξεις που κάνετε κατά καιρούς, εντελώς μάταιες και απάνθρωπες κατά τη γνώμη μας, λυπούμαστε για τις τραγικές ανθρώπινες απώλειες των άχρηστων πολέμων μεταξύ σας.
Από την άλλη, χαιρόμαστε αφάνταστα για τις αλματώδεις προόδους που κάνετε στις επιστήμες σας. Στην Αστρονομία, στην Ιατρική κι αυτό δείχνει ότι έχετε ένα δυναμικό, ένα ψυχισμό για αναζήτηση, πειραματισμό, εξερεύνηση, εξέλιξη και πρόοδο.
Αυτά τα τελευταία συστατικά είναι που μας απέτρεψαν πολλές φορές από το να σας επαναφέρουμε στην πρωτόγονη εποχή που περάσατε αρκετές φορές …
Περιμέναμε ότι κάποτε θα φτάσετε έως εμάς.»

Εδώ διέκοψε την ομιλία του λίγο, κούνησε το κεφάλι του και συνέχισε …

«Με απώτερο σκοπό μόνο τότε να σας κάνουμε γνωστή την παρουσία μας και να επικοινωνήσουμε μαζί σας. Η στιγμή αυτή έφτασε άνθρωποι της Γης κι εσείς οι αντιπρόσωποι του είδους σας, το αξίζετε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον.
Καλωσορίσατε λοιπόν. Έχουμε πολλά να πούμε και να συζητήσουμε…»

Έτσι έκλεισε τη κουβέντα του ο εξωγήινος και τη θέση του στην οθόνη, πήρε πάλι εκείνος ο γαλάζιος πλανήτης που είχαν δει τόσες φορές. Αυτή τη φορά έγινε κι ένα ζουμ μέσα από τα λευκά σύννεφα και είδαν έναν ωκεανό και μια ήπειρο. Ζουμάροντας περισσότερο και φτάνοντας στο επίπεδο του εδάφους, είδαν λιβάδια, λίμνες και ποτάμια. Απέραντες εκτάσεις με πεδιάδες και οροσειρές. Αμέτρητες αγέλες ζώων να πηγαινοέρχονται κι εκατοντάδες σμήνη πολύχρωμων πτηνών να πετούν σε διάφορους σχηματισμούς προς όλες τις μεριές του ορίζοντα. Ένας πλανήτης που έσφυζε από ζωή και παλμό, με πεντακάθαρο οξυγόνο και αστείρευτα νερά. Έμοιαζε με μια ουτοπία, σαν εκείνον τον παράδεισο που πάντα ονειρεύονταν να βρουν και να κατοικήσουν.

Πλησιάζοντας σε τροχιά γύρω από τον νέο πλανήτη, έθεσαν σε λειτουργία αφύπνισης τους κρυογονικούς θαλάμους των υπόλοιπων μελών της αποστολής.
Αυτοί ήταν τελικά και οι πιο τυχεροί του ταξιδιού αυτού.

Θα ξυπνήσουν σύντομα σ’ ένα κόσμο ξένο, αλλά θαυμαστό κι ονειρικό συνάμα.

Αυτός ο πλανήτης θα γινόταν το νέο τους σπίτι κι η νέα τους Γη.
Το πεπρωμένο του ανθρώπου είναι τ’ άστρα του ουρανού κι ακόμα παραπέρα!

Νίκος Θ. Μέντης – 2018

error: Content is protected !!